Post! Een brief van Kingston University? Eindelijk de resultaten van semester 1 zijn binnen! Dat werd bijna twee maanden na de laatste examen week ook wel een keer tijd. Communicatie is echt een drama, maar zo gaat dat nu eenmaal op universiteiten en hogescholen. En? So far so good! Alles in één keer gehaald en zelfs beter op koers voor de distinction dan ik had gedacht. Helaas wel één examen verprutst terwijl ik er best een goed gevoel over had. Dat heeft voor het gemiddelde geen dramatische gevolgen, maar het springt er op de lijst nu wel een beetje uit. Ik moet dus maar even met de docent om de tafel om te zien wat we daar nog aan kunnen doen.

Hoe bevalt Kingston University tot zo ver? Met elke module die ik volg krijg ik meer en meer het gevoel dat ik een hele goede beslissing heb genomen om alles (voor een jaartje?!?) achter me te laten en in London toch nog een poging te wagen. Hetgeen ik op de TH in Rijswijk heb opgedaan sluit vrijwel naadloos aan op de modules die ik hier volg en vormt een solide basis. Ter vergelijking, ik zit met mensen die een vergelijkbare bachelor in computer netwerken op zak hebben en nog nooit een blok ip-adressen in kleinere subnets hadden verdeelt. De vakken zijn erg interessant en het kost me dus weinig moeite om de colleges trouw te volgen en het huiswerk op tijd in te leveren. Hoewel ik af en toe wel een klein beetje het gevoel heb dat time management een grotere uitdaging is dan de werkelijke inhoud van de modules. Niet dat het makkelijk of van een laag niveau is, maar… tsja hoe zeg ik dat… Het is gewoon goed te doen als je je tijd goed indeelt.

Inmiddels zit semester twee er ook alweer bijna op, althans voor wat betreft de college’s. Dat is wel een belangrijk verschil met Nederland. Ik was gewend dat je per semester gewoon een vast wekelijks rooster hebt met voor elk vak een aantal college uren en daarnaast wat tijd om thuis aan diverse zaken te werken. Hier proppen ze de hele module gewoon in één week. Je zit dan een week lang elke dag van negen tot vijf op school en vrijdag middag is de hele module klaar. Je krijgt dan nog een huiswerk opdracht mee, dat is meestal een essay van zo’n drieduizend woorden, en in sommige gevallen heb je aan het eind van het semester een examen. Dat geldt trouwens niet voor alle faculteiten, veel van mijn huisgenoten hebben wel een “normaal” rooster. Ik weet niet of dit nu vervelend of juist lekker is. Halverwege de dag is er al zoveel op je afgekomen dat je nauwelijks nog dingen opneemt en aan het eind van de week ben je helemaal gaar. Aan de andere kant heb je in de overige weken voldoende tijd om aan het huiswerk te werken en je kunt lekker je eigen tijd indelen. Alles heeft zo zijn voor en nadelen zullen we maar zeggen.

Ik krijg het de komende weken nog wel even flink druk. Ik heb voor de komende zes weken vier essays op het programma staan. Eind mei volgen nog twee examens, daarna heb ik nog een dag of vijf college waar waarschijnlijk nog twee essays uit volgen. Vanaf dan is het alleen nog afstuderen. Ook daar ben ik stiekem al een beetje mee bezig. Ik kwam er begin maart achter dat we 5 maart het afstudeervoorstel moesten inleveren. Wederom, communicatie is niet het sterkste punt van Kingston University. Ik wacht nu op groen licht om daadwerkelijk met het door mij gekozen onderwerp aan de slag te gaan. De deadline voor de scriptie is 20 september, dus ik heb nog de hele zomer om daar aan te werken. Dat lijkt lang, maar de tijd vliegt voorbij. We hadden het er toevallig afgelopen week nog over, met uitzondering van die drie weken rond de jaarwisseling ben ik alweer een dikke zes maanden weg uit Nederland. Voordat ik het weet is het alweer voorbij. En dan? Ik heb werkelijk waar geen idee. Of heel veel ideeën, dat is na hoe je het bekijkt…

Het zal voor jullie geen nieuws zijn dat het hier niet alleen om studeren draait. Getuige mijn vorige post eerder vandaag en de af en toe schokkende plaatjes die op mijn Facebook voorbij komen. Naast hard studeren is het hier ook hard ontspannen, anders hou je het ook niet vol (uhu…). Ik moet daarbij wel oppassen dat ik me niet teveel laat meeslepen in het “Erasmus programma”. Uitwisselingsstudenten hebben hele andere prioriteiten en die houden er dan ook een vergelijkbaar schema op na zoals wij dat op Curaçao hadden. Maandag naar The Mill, dinsdag naar Ten Pin, woensdag naar de Woowoo Bar en aansluitend Club Oceana, etc. Gedurende het weekend zijn er diverse huis/keukenfeestjes en wordt er stevig gestapt in het centrum van Kingston upon Thames en London zelf natuurlijk. Kortom ik vermaak me nog steeds prima hier.

Als straks het weer wat beter wordt (who am I kidding?, ik geloof dat de winter hier ongeveer twee dagen geduurd heeft) en de studiedruk wat afneemt hoop ik nog wat leuke tripjes te kunnen maken. Ik heb nog niet heel veel van London zelf gezien en ook Wales, Schotland en de Formule 1 race op Silverstone staan hoog op het verlanglijstje. M.a.w. wordt vervolgt…

Groeten,
Dennis

Vorig weekend was St. Patrick’s Day, en waar kun je dat beter vieren dan in Ierland? Fiona, één van mijn huisgenootjes, had een aantal van ons uitgenodigd om St. Patrick’s Day bij haar thuis in Galway mee te maken. Zo gezegd zo gedaan. Vrijdag ochtend samen met Fiona, Siobhán en Chris vroeg op de trein naar London Gatwick voor de Ryanair vlucht naar Shannon Airport. Niet wetende welke obstakels deze dag voor ons in petto zou hebben. Bij de controle op het vliegveld werd mijn koffer geheel willekeurig (de enige Nederlander in het rijtje…) aan een grondige drugstest onderworpen. Siobhán die per ongelijk haar telefoon nog in haar zak had werd daarom nog even gefouilleerd, en Chris mocht zijn tandpasta en lenzenvloeistof achter laten.

Nadat we op het vliegveld nog even hadden ontbeten werd het tijd om naar de Gate te gaan. Tegen de tijd dat het vliegtuig eigenlijk al in de lucht had moeten zijn stond er nog een behoorlijke rij aan de gate, maar dat was niet onze grootste zorg. Ergens in de kleine lettertjes op Chris’ boarding pass stond dat hij een stempel had moeten halen bij de paspoort controle omdat hij een niet EU nationaliteit heeft. Na een korte discussie kwam het erop neer dat hij dus niet mee mocht. Volgens de dame aan de gate krijg je hiervan tijdens het online inchecken ook een melding. Iedereen die ooit met Ryanair heeft gevlogen snapt meteen waarom hij die over het hoofd heeft gezien. Tussen alle aanbiedingen van huurauto’s, verzekering, hotelkamers en andere shit is het vrijwel onmogelijk de belangrijke informatie te filteren.

Extra zuur was dat Chris de dag erna jarig was en we dat in Galway zouden gaan vieren. Wij hadden weinig keus dan toch gewoon aan boord te gaan en er verder maar het beste van te maken. De vlucht zelf verliep vrij soepel en een klein uurtje later kwam onze vliegende Tell Sell reclame (vliegreizen is duidelijk niet de core business, als ze konden zouden ze de passagier naast je nog aan je verkopen) aan op Shannon Airport. Met veel bombarie werd over de intercom nogmaals benadrukt dat ook deze Ryanair vlucht weer keurig op tijd geland was. Niet verwonderlijk als je voor iets waar je een uur over doet anderhalf uur inplant. Een slimme manier om je percentage van vluchten die op tijd vliegen omhoog te krikken.

Na een busrit van een kleine twee uurtjes waren we in Galway. Thomas, die ook in Ierland woont en al een paar dagen eerder naar huis was gegaan, was inmiddels ook bijna in Galway. Samen met hem zijn we naar Fiona’s huis gegaan, waar we hartelijk werden ontvangen met een heerlijke maaltijd. In de tussentijd hadden we Chris niet meer kunnen bereiken. We namen aan dat hij terug naar huis was gegaan, dus besloten we met de achterblijvers in Malden Hall een surprise party voor zijn verjaardag te organiseren. Dat bleek echter niet nodig, hij was inmiddels al met de bus op weg van Dublin naar Galway. Hij was niet enige die zijn stempel was vergeten en na nog eens £ 100,- afgetikt te hebben kon hij anderhalf uur na ons met een andere Ryanair vlucht mee naar Dublin. Net als de mijne werkte ook zijn T-mobile UK telefoon niet in Ierland. Dat verklaart meteen waarom hij onbereikbaar was. Met behulp van een internet café en een ouderwetse telefooncel heeft hij ons toch kunnen vinden. ‘s Avonds moesten we natuurlijk nog even kennis maken met het nachtleven van Galway. De volgende dag hadden we echter weer een druk programma, dus hebben we het niet al te bont gemaakt.

Zaterdag ochtend zijn we eerst naar het centrum gegaan om naar de St. Patrick’s Day parade te kijken. De rest van de middag stond in het teken van sight seeing en live muziek in de diverse pub’s en op straat. Na een ijsje op de boulevard hebben we ‘s avonds weer bij Fiona thuis gegeten en zijn we wederom gaan stappen in Galway. Galway is volgens mij niet een hele grote stad, maar er is in het centrum genoeg te doen. De nauwe straatjes zijn vol leuke kroegjes. We hebben ons dus prima vermaakt die avond.

Zondag moesten we alweer vroeg op, onze vlucht ging om 12.00 en we hadden nog een twee uur lange busreis voor de boeg. Na vier uurtjes slaap stonden we alweer klaar om naar de bus te gaan, toen Fiona er achter kwam dat ze haar paspoort niet kon vinden. Het zag er naar uit dat we dus weer iemand achter moesten laten. Gelukkig belde ze toen we net in de bus zaten dat haar paspoort terecht was en dat ze op weg was naar de bus. In Ierland hebben ze een hele gezonde manier van omgaan met wetten en regels. Het was voor de buschauffeur dus geen enkel probleem om nog even 5 minuten op haar te wachten. Nadat men bij de paspoort controle in drie seconden had vastgesteld dat het blauwe boekje wat Chris ze overhandigde inderdaad een paspoort is had hij nu ook het fel begeerde stempel op zijn boarding pass. De rest van de reis verliep verder soepel en halverwege de middag waren we weer terug in Malden Hall, een ervaring en een mooie herinnering rijker. Ierland is een prachtig land en zeker de moeite waard om nog eens te gaan bekijken. Sterker nog, de volgende uitnodiging staat al. Voor het zover is ga ik me eerst nog even concentreren op de vijf essays en twee examens die voor de komende twee maanden op het programma staan.

In het kader van plaatjes zeggen meer dan 1000 woorden:

Groeten,
Dennis

De gene die het nieuws de afgelopen dagen een beetje gevolgd heeft klinken deze termen vast bekend in de oren. Maar wat betekend het nu eigenlijk? Wat gaat er gebeuren met het internet zoals we dat nu kennen? Kan ik straks die foto nog wel op mijn Facebook, of dat ene filmpje op YouTube zetten? Of wordt ik dan van mijn bed gelicht?

Zo’n vaart zal het toch allemaal wel niet lopen zeker? Inmiddels lijken SOPA en PIPA van de baan, of tenminste heel even in de ijskast. Tot de volgende grote platenmaatschappij de portemonnee trekt.

Europa zou natuurlijk Europa niet zijn als we niet weer zo hard als we kunnen achter de Amerikanen aanrennen. De Europese versie genaamd ACTA werd namelijk wel gewoon getekend. Deze gaat weliswaar wat minder ver dan de Amerikaanse, maar hij lijkt er wel te komen.

Europese Commisie tekent ACTA

Dat zet je dan toch even aan het denken als je inmiddels op een derde van je master in Network and Information Security zit. Is IT wel zo’n goede carrière move? Zijn we straks vogelvrij?

Just Say ‘No’ to ACTA

Na ruim 3,5 week weer in Nederland te zijn geweest voor de feestdagen kon ik dinsdag 10-01-2012 eindelijk weer naar “huis” Het was voor mij de laatste week voor de examens dus er moest eindelijk maar eens gestudeerd gaan worden. Daar was in Nederland niet bijster veel van gekomen. Beetje jammer van de 10 kg boeken die ik mee had. Die ruimte had nuttiger besteed kunnen worden. Wat een eerste week zou het gaan worden!?!

De Grieken in flat 6 hadden wat vrienden op visite. Het zijn er doorgaans al niet te weinig hier in huis, maar nu was het echt Griekenland in het klein. Misschien moet ik me toch eens in dat gekakel gaan verdiepen? Op donderdag kwam er na het eten een fles (vermoedelijk zelf gestookte) drank op tafel. Bij de aanblik van die fles liepen de eersten, die het spul dus duidelijk kenden, al meteen weg. Het heette Raki en we moesten dat maar eens proeven. Ik weet niet precies hoeveel alcohol erin zat, maar na twee shotjes begon de keuken al te draaien. Wat er daarna allemaal gebeurt is weet ik niet zo goed meer, maar de fles was rond half 5 leeg. Iedereen moest vrijdag weer vroeg op om volle bak aan de studie te gaan. Dat daar niet heel veel van terecht is gekomen hoef ik vast niet uit te leggen.

Vrijdag was echter ook een grote dag voor Flat 7. Onze grote vriend Awais en zijn 40 vrienden die in kamer 7D vertoefden mochten hun spullen pakken en opzoek naar nieuwe woonruimte! Het heeft ons daarna nog een dag of 3 gekost om de keuken weer op orde te krijgen (zie foto’s). Om over zijn kamer zelf maar te zwijgen. De klusjes man is vandaag de hele dag bezig geweest om de boel schoon te maken en alles opnieuw te schilderen :grin:. Diezelfde vrijdag ben ik met Chris lid geworden van de plaatselijke gym. Een hele dag binnen achter je laptop zitten is niet echt gezond, dus tijd voor wat beweging. En hoe? We zijn meteen erg fanatiek, dus 3 keer in de week naar de fitness en 2 keer zwemmen. Die avond hebben we nog wel een drankje gedaan op het vertrek van Awais, maar verder geen gekke dingen.

Zaterdag was één van mijn huisgenoten jarig en dat moest na de nodige drankjes in Malden Hall natuurlijk afgesloten worden in Central London. Bestemming werd The Electric Ballroom in Camden Town. Normaal gesproken neem je dan de trein naar Waterloo en vervolgens de Underground naar Camden Town. Echter was de Northern line dat weekend buiten gebruik en had niemand de moeite genomen om een alternatieve route uit te zoeken. Na enige tijd besluiteloos op een treinstation te hebben doorgebracht bevonden we ons opeens in Oxford Street. Erg leuk dat het plan iedere 5 minuten verandert, maar toen haakte het grootste deel van de groep toch echt af. Na een nachtje met het OV door London toeren waren we er wel klaar mee en zijn we opzoek gegaan naar Trafalgar Square om van daaruit de N87 dubbeldekker naar huis te nemen. Dit was niet de eerste keer dat een nachtje stappen in London niet helemaal zoals (niet) gepland verliep. Daarom hebben we afgesproken dat we voortaan nergens meer heen gaan als de volgende drie vragen niet beantwoord kunnen worden. Dat is ook meteen een tip voor als je in London op stap wil.

1. Waar gaan we heen?
2. Hoe komen we daar?
3. Hoe komen we terug?

Zondag zijn we begonnen met de fitness. Natuurlijk begin je dan niet even rustig aan. Inmiddels doen mijn armen gelukkig wel weer een beetje wat ik wil dat ze doen :grin:. De rest van de week was niet heel erg spannend. Ik heb vandaag de laatste van mijn twee tentamens afgerond. Wat op zich wel een bijzonder proces is hier. Je wordt voor je naar binnen mag drie keer gechecked. Je jas, tas etc. mag je achterin het lokaal achter laten waarna je aan de tafel met jouw nummer plaats mag nemen. Je zakken maak je leeg op de grond onder je tafel. En nadat het gehele examen reglement en de vluchtroutes zijn opgedreund mag je dan eindelijk beginnen. Ik denk dat ik de woorden “academic misconduct” wel 50 keer gehoord heb deze week.

a.s. Maandag komt als het goed is onze nieuwe huisgenoot. In eerste instantie ging het gerucht dat het om een Française zou gaan. Echter kreeg we vandaag een mail van de huisbaas dat onze nieuwe huisgenoot Mohammed heet en afkomstig is uit Iran. Dat was met name voor mijn Luxemburgse huisgenoot Laurent een flinke teleurstelling. Die had zich erg op een Frans meisje als huisgenoot verheugt. Wordt vervolgt zal ik maar zeggen…

Groeten,
Dennis

Vandaag was het weer eens zo ver! Het brandalarm vond het om een uur of 10 wel een mooie tijd om iedereen uit zijn bed te trommelen. Zelf was ik gelukkig al wakker en net aan mijn essay begonnen. De meeste van mijn huis genoten, die nog thuis waren, daarentegen stonden in hun pyjama te blauw bekken op de stoep. Normaal kunnen we het alarm zelf makkelijk resetten. Echter de bouwvakkers hadden het slot op de deur vervangen voor een echt slot met een sleutel die niet helemaal past. De sleutel van de kast met het backup paneel bij het hek was helemaal nergens te vinden, dus hebben we de huisbaas maar weer eens opgetrommeld. Een half uur en een grote schroevendraaier verder was de rust wedergekeerd en konden we allemaal weer braaf aan ons huiswerk. Zo maak je nog eens wat mee zullen we maar zeggen…